Waarom gaat die schouderpijn maar niet over?

Het is erin geslopen…

In eerste instantie voelde ik er eigenlijk niet zoveel van. Af en toe wat vermoeide schouders, een stijve nek. Niks bijzonders.

Ik dacht altijd: dat komt van mijn werk. Ik zit te veel achter mijn laptop, waarschijnlijk weer voorovergebogen. Of ik kan mijn mobiel niet wegleggen en zit veel te lang met mijn hoofd naar beneden. En natuurlijk ben ik met massages veel met mijn bovenlichaam bezig...

Maar op een gegeven moment werd het van kwaad tot erger. Ik stond steeds vaker op met pijn in mijn schouders en nek. Rekken en strekken deed ik wel, maar dat hielp eigenlijk niks. Ja, misschien even, maar niet voor lang.

Dus dan ga je verder zoeken. Naar de fysio, dry needling, manuele therapie, chiropractor, massages… ik heb van alles geprobeerd. En vaak hielp het ook. Soms een paar uur, soms een paar dagen en soms zelfs een paar weken.

Maar dan kwam het weer terug.

En op een gegeven moment dacht ik: waarom eigenlijk? Waarom blijft mijn lichaam iedere keer weer teruggaan naar die spanning?

Natuurlijk kun je naar het lichamelijke stuk kijken. Naar je houding, je werkplek, je matras, hoe je slaapt en hoeveel je beweegt. En dat moet je wat mij betreft ook zeker doen. Pijn kan gewoon een lichamelijke oorzaak hebben en aanhoudende of onverklaarde klachten horen thuis bij een arts of andere deskundige.

Maar bij mij begon toch steeds meer het gevoel te komen dat er misschien meer speelde. Want als je iedere keer die spieren losmaakt en ze zitten een paar dagen later weer net zo vast, kun je je ook afvragen waarom je lichaam ze steeds opnieuw aanspant.

En daar vind ik de verbinding tussen body en mind interessant worden.

Want stress is niet alleen een overvolle agenda of veel te veel werk. Stress kan ook zitten in zorgen maken. In altijd maar doorgaan. In het gevoel dat je alles zelf moet oplossen. In je aanpassen aan anderen, terwijl je eigenlijk iets anders wilt. In geen nee zeggen. Of in voortdurend met je hoofd bezig zijn met wat er nog moet gebeuren.

Soms heb je zelf niet eens door hoeveel spanning dat geeft.

Je denkt: het gaat toch goed? Of: ach, ik red me wel.

En waarschijnlijk red je het ook wel. Maar ondertussen kan je lichaam iets heel anders doen.

Kijk maar eens wat er met je gebeurt als je een vervelend bericht krijgt. Of wanneer iemand iets tegen je zegt wat je raakt. Je schouders trekken omhoog, je kaken spannen zich aan, je ademhaling verandert. Daar hoef je niet eens over na te denken. Je lichaam reageert gewoon.

En normaal gesproken zakt die spanning ook weer. Maar wat als er steeds iets nieuws komt? Wat als je eigenlijk al maanden of misschien wel jaren in een soort stand van doorgaan zit?

Dan kun je 's avonds rustig op de bank zitten en toch niet echt ontspannen zijn.

Dat vind ik het bijzondere aan ons lichaam. Ons hoofd kan heel goed zeggen dat er niks aan de hand is. Ons lichaam is daar soms wat minder makkelijk in.

En nee, daarmee bedoel ik niet dat schouderpijn 'tussen je oren zit'. Integendeel. De pijn die je voelt is echt. Alleen hoeft de oorzaak niet altijd uitsluitend in die schouder te zitten.

Langdurige stress en emoties hebben invloed op je zenuwstelsel, je ademhaling en de spanning in je spieren. En als je lichaam vaak in die alerte stand staat, wordt ontspannen ook moeilijker. Zelfs als jij denkt dat je ontspant.

Ik vind het ook wel mooi dat we zeggen dat we veel op onze schouders dragen. Want soms doen we dat letterlijk én figuurlijk.

Verantwoordelijkheid. Zorgen om iemand. Dingen die geregeld moeten worden. Sterk willen blijven. Verdriet waar op dat moment geen ruimte voor is. Irritatie die je inslikt. Of gewoon veel te lang over je eigen grenzen heen gaan.

Dat wil niet zeggen dat iedere stijve schouder een emotionele betekenis heeft. Zo wil ik er ook helemaal niet naar kijken. Maar wanneer een klacht steeds terugkomt, kan het volgens mij geen kwaad om eens wat verder te kijken dan alleen naar de plek waar het pijn doet.

Niet meteen graven naar een groot trauma of bedenken welke emotie er bij welke spier hoort. Gewoon eens bij jezelf nagaan: hoe gaat het eigenlijk echt met mij?

Wanneer worden mijn klachten erger? Wat speelde er die dag? Waar maak ik me druk over? Doe ik dingen waar ik eigenlijk geen zin meer in heb? Neem ik genoeg rust of ben ik tijdens mijn 'rust' nog steeds van alles aan het verwerken en regelen in mijn hoofd?

En misschien ook: wat draag ik allemaal wat eigenlijk niet van mij is?

Dat zijn vragen die een fysio of massage niet altijd voor je kan oplossen.

Een massage kan heerlijk zijn. Ik weet uit mijn eigen werk hoeveel verschil aanraking kan maken. Spieren worden zachter, je ademhaling wordt rustiger en soms voel je ineens hoeveel spanning je eigenlijk bij je droeg.

Maar als je daarna weer precies hetzelfde leven instapt en je lichaam opnieuw in dezelfde stand zet, is het niet zo vreemd dat die spanning uiteindelijk terugkomt.

Misschien ligt de oplossing daarom niet in nóg harder rekken, nóg een behandeling of nóg iemand die probeert die knoop uit je schouder te krijgen.

Misschien begint het soms met iets veel simpelers.

Eerder voelen wanneer je schouders omhoog gaan. Even merken hoe je ademt. Herkennen wanneer je over je eigen grens gaat. En jezelf af en toe afvragen waarom je lichaam eigenlijk zo hard aan het werk is.

Je lichaam werkt tenslotte niet tegen je.

Misschien probeert het je alleen iets te vertellen dat je nog niet klaar was om te horen....